目にうつる　桜の舞う　ある日の午後
me ni utsuru sakura no mau aru hi no gogo
ภาพที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของฉันคือ กลีบดอกซากุระปลิวไปตามสายลมในตอนบ่าย

 

目にうつる　君と僕の　つないだ手と手
me ni utsuru kimi to boku no tsunaida te to te
ภาพที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของฉันคือ ภาพของเธอและฉันที่กุมมือกันไว้

 

あの日のコト
ano hi no koto
เรื่องราวของเราในวันนั้น

 

忘れたわけじゃないけど
wasureta wake jyanai kedo
ฉันก็ยังไม่อาจลืมเลือน

 

さよなら　しようと思うんだ
sayonara shiyou to omounda
แต่ฉันกลับบอกเธอว่า ลาก่อน

 

君のコト　思い出せば　涙があふれてくる
kimi no koto omoidaseba namida ga afurete kuru
หยาดน้ำตาที่ไหลรินทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเธอ

 

君のコト　思い出せば　涙があふれてくる
kimi no koto omoidaseba namida ga afurete kuru
หยาดน้ำตาที่ไหลรินทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเธอ

 

大切に思っていた　僕の恋しいヒト
taisetsu ni omotte ita boku no koishii hito
สิงที่มีค่าที่สุดสำหรับฉันคือเธอ คนที่ฉันรัก

 

大切な時間さえも　あげられなかった
taisetsu na jikan sae mo agerarenakatta
แม้ในช่วงเวลาที่สำคัญ ฉันไม่สามารถเคียงข้างธอได้

 

1人にして　悲しませた　僕の失った恋しいヒト
hitori ni shite kanashimaseta boku no ushinatta koishii hito
ฉันทอดทิ้งเธอให้พบกับความปวดร้าวเพียงลำพัง

 

君のコト　思い出せば　涙があふれてくる
kimi no koto omoidaseba namida ga afurete kuru
หยาดน้ำตาที่ไหลรินทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเธอ

 

君のコト　思い出せば　涙があふれてくる
kimi no koto omoidaseba namida ga afurete kuru
หยาดน้ำตาที่ไหลรินทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเธอ

 

君のコト　思い出せば　涙があふれてくる
kimi no koto omoidaseba namida ga afurete kuru
หยาดน้ำตาที่ไหลรินทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเธอ

 

君のコト　思い出せば　涙があふれてくる
kimi no koto omoidaseba namida ga afurete kuru
หยาดน้ำตาที่ไหลรินทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเธอ

 

 

Credits Lyrics :  extasy.lemoned

Credits Pic : yocca

Trans : Nattari

 

 

  

 

ช่วงนี้ฟังแต่เพลงเศร้า อารมณ์เหงาเกินบรรยาย

ประวัติศาสตร์ คือเรื่องดี ๆ ที่เราเลือกที่จะบันทึกไว้

แต่ความทรงจำ คือ สิ่งที่เราไม่ได้เลือกแต่ต้องอยู่กับมันตลอดไป

 

 

สวัสดี 29 กุมภาพันธ์ เวลาผ่านมาครบอีกรอบแล้วนะ

วันนี้มันเหมือนวันพิเศษ ๆ ของหลาย ๆ คน

สำหรับฉัน มันคือวันพิเศษ ในความรู้สึก วันที่ 4 ปีมีครั้ง

วันเกิดของ Fuji Syusuke อัจฉริยะแห่งเซชุน เรื่อง Prince of Tennis

ตัวการ์ตูนที่ชื่นชอบ ตัวหนึ่ง ด้วยลักษณะรูปร่าง  นิสัย องค์ประกอบหลายๆ อย่าง

ฉันรักตัวละครตัวนี้ โดยไม่มีเหตุผล  อาจจะเป็นเพราะ

ฟูจิ คิอ คนในจิตนาการแล้วความฝัน ที่ฉันอยากจะเป็น

ขอให้มีความสุขนะ ฟูจิคุง

 

 

*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*

 

ผ่านเรื่องของฟูจิ มาแล้ว แต่วันนี้ ฉันรู้สึกเศร้า อยากร้องให้

ใจมันหวิว ๆ ทั้ง ๆ ที่ทุกอย่างก็ดำเนินไปเช่นเดิม

รู้สึกเหมือนหมดกำลังใจในหลาย ๆ อย่าง

ซึ่งไม่น่าจะเกิดขึ้นกับวันพิเศษแบบนี้เลยนะ

เมื่อวานเพิ่งจะแปลเพลง  Tabidachi no Uta บทเพลงเริ่มของการเดินทาง

แต่มาวันนี้ฉันกลับท้อซะแล้ว เฮ้ออออออออ

รู้สึกเหมือนว่า ไม่อยากจะหายใจ ต่อไปอีกแล้ว ....

 

 

滅入る

 

*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*-+*

 

Birth and Death by Dai   

 

อยากจะเขียนเรื่อง koizora แต่เห็นเพื่อน ๆ เขียนกันเยอะแล้ว
เป็นหนังอีกเรื่องที่น่าประทับใจ เดือนมีนา ถ้าหนังยังไม่ออกโรง
คงไปดูอีกรอบ ที่ประทับใจอีกอย่างคือเพลงประกอบ โดยเฉพาะเพลง
Tabidachi no uta ร้องโดย Mr. Children 
2 วันมานี่เลยนั้งแปลเพลง (เหมือนจะว่างมาก)
แปลตามมีตามเกิด ผิดพลาดประการใด ก็ทักทวงกันได้นะ

旅立ちの唄　(Tabidachi no uta)

A song of departure

 

怖がらないで

จงอย่าหวาดกลัว

手当たり次第に明かりつけなくても
ถึงแม้ว่าเราจะจุดประกายไฟด้วยมือของตัวเองไม่ได้

いつか一人ぼっちの夜は明けてゆくよ
คงมีสักวันหนึ่ง ในคืนที่เราอยู่คนเดียวประกายไฟนั้นสว่างขึ้น

転んだ日は遥か遠く感じていた景色も

แม้ว่าภาพที่เธอได้ล้มลงนั้น มันจะรู้สึกว่าอยู่ห่างไกล

起き上がってよく見ると　なんか辿り着けそうじゃん
จงพยายามลุกขึ้น เพียงแค่นั้นเธอก็จะรู้สึกว่า เธอจะสามารถไปถึงจุดหมายที่ตั้งใว้ได้

 

君の大好きだった歌　街に流れる
ฉันได้ยินบทเพลงที่เธอชื่นชอบในเมืองนั้น

それは偶然が僕にくれた  さりげない贈り物
นั้นเป็นของขวัญธรรมดา ๆ ที่ฉันไม่ได้คาดคิดว่าจะได้

旅立ちの唄　さぁどこへ行こう？

บทเพลงของการเดินทางได้เริ่มต้นขึ้น เธอคิดจะไปที่ไหน
またどこかで出逢えるね
พวกเราคงได้พบกันอีกครั้ง ณ ที่ไหนสักแห่ง

とりあえずさようなら
แต่ในตอนนี้เราคงต้องบอกลากันและกัน

自分が誰だか分からなくなる時　君に語りかけるよ

เมื่อเวลาเธอท้อแท้ ไม่เข้าใจใครสักคน  ฉันจะคุยกับเธอ

でももし聞こえていたって　返事はいらないから
ถึงแม้ว่าเธอจะได้ยินเสียงฉัน ฉันก็ไม่ต้องการคำตอบจากเธอ

大切なモノを失くして　また手に入れて
ถ้าเธอทำสิ่งสำคัญหล่นหาย จงพยายามเอากลับมาอยู่ในมืออีกครั้ง

そんな繰り返しのようでその度新しくて
และมันจะกลับมาเป็นแบบนั้น เป็นตอนนั้นอีกครั้ง

これ以上　涙流したり笑いあったり
ในทั้งหมดนี้ พวกเราหัวเราะด้วยกัน ร้องไห้ด้วยกัน

「出来ない」と言ってたって　やっぱり人恋しくて
”ฉันทำไม่ได้” เธอพูด ในที่สุดพวกเราก็โหยหาซึ่งกันและกัน
今が大好きだって躊躇などしないで言える
ฉันชอบที่เป็นอยู่ตอนนี้ ถึงอย่างนั้นฉันก็พูดได้โดยไม่ลังเล ว่า

そんな風に日々を刻んで行こう
พวกเราจะสร้างความทรงจำร่วมกัน

どんな場所にいても
ไม่ว่าพวกเราจะอยู่แห่งใหน

始まりの祝い　唄う最後の歌
กับการเริ่มต้นของการฉลอง และบทเพลงสุดท้าย

僕は今手を振るよ  悲しみにさようなら
ตอนนี้ฉันโบกมือให้เธอ เป็นการบอกลาที่แสนเศร้า

疲れ果てて足が止まる時　少しだけ振り返ってよ
ขาที่ก้าวออกไปอย่างเหนื่อยล้าหยุดลง และมองกลับไปมองเพียงเล็กน้อย

手の届かない場所で　背中を押してるから
เพราะฉันกำลังนวดหลังตัวเองในส่วนที่ มือฉันเอื้อมไปไม่ถึง

旅立ちの唄　さぁどこへ行こう？
บทเพลงของการเดินทางได้เริ่มต้นขึ้น เธอคิดจะไปที่ไหน
またどこかで出逢えるね

พวกเราคงได้พบกันอีกครั้ง ณ ที่ไหนสักแห่ง

とりあえずさようなら
แต่ในตอนนี้เราคงต้องบอกลากันและกัน

自分が誰か忘れそうな時　ぼんやり思い出してよ
ถ้าเกิดเธอเหมือนจะลืมใครบางคน อย่างน้อยก็นึกให้ออกสักนิดก็ยังดี

ほら　僕のからだ中　笑顔の君がいるから
รอยยิ้มของเธอนั้นอยู่ในตัวฉัน
背中を押してるから　

ฉันจะคอยดูเธอจากข้างหลัง

でも 返事は いらないから
โดยไม่ต้องการคำตอบใดๆ

 

..........................

 

 

 

มาถึงอีกปีแล้วสินะ วันแห่งความรัก ที่หลาย ๆ คนเฝ้ารอ

 

พอถึงวันนี้ทีไร ก็ยังเป็นวันที่ฉันจะเขียนถึงเธอคนที่ฉันรัก

 

กี่ปีแล้วนะที่รู้จักกับเธอ นานแค่ใหนแล้ว ............

 

การใช้ชีวิตอยู่กับเธอ ช่างเป็นชีวิตที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

 

แต่สิ่งหนึ่งที่อยู่ในความทรงจำ คือ รอยยิ้มของเธอยังคงสดใสเสมอสำหรับฉัน

 

ยามที่อ่อนล้า เหนื่อย ท้อแท้ หมดกำลังใจ ไม่มีแรงที่จะสู้ต่อ

 

แค่ได้ยินเสียงเธอ ฉันก็มีกำลังใจ มีเรี่ยวแรงในการดำรงชีวิตต่อไป

 

แม้ว่าฉันทำผิดขนาดใหนเธอไม่เคยที่จะซ้ำเติม

 

ถึงบางครั้งเราจะทะเลาะกัน บางครั้งต้องทำให้เธอร้องให้

 

แต่เธอก็ยังคงให้อภัยคนนิสัยไม่ดีอย่างฉันเสมอ

 

ครั้งล่าสุดที่เราได้พบกัน ดูเธอเปลี่ยนไปนิดหน่อย

 

แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนคือรอยยิ้ม ที่เราคิดว่าไม่มีใครยิ้มได้สวยเท่าเธออีกแล้ว

 

เราทานข้าวด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน บอกเล่าเรื่องราวระหว่างไม่ได้พบกัน

 

มันคือความสุขอันน้อยนิดที่ฉันมี ในการใช้ชีวิตที่เริ่มนับถอยหลัง

 

วันที่ 14 กุมภาพันธ์ ของทุกที คือวันแห่งความรัก

 

แต่สำหรับฉัน มันคือ วันที่สำคัญที่สุดวันหนึ่ง

 

ใช่แล้ว นั้นคือ วันเกิดของเธอ เธอผู้เป็นที่รัก คนเดียวของฉันตลอดไป

 

ปีนี้เราไม่ได้อยู่อวยพรวันเกิดเธออีกปีแล้วสินะ

 

แต่วันนี้ในทุก ๆ ปีฉันจะโทรศัพย์ไปอวยพรวันเกิดเธอ

 

ปีนี้เช่นกัน ฉันจะตื่นแต่เช้าแล้วโทรหาเธอคนแรก

 

ฉันอยากให้เธอพบแต่ความสุข มีสุขภาพที่แข็งแรง

 

สมปราถนาในสิ่งที่หวังไว้ทุกอย่าง

 

พักผ่อนให้มาก อย่าทำงานหักโหมมากไปนะ

 

อย่าทะเลาะกันบ่อยหละ มีอะไรค่อย ๆ พูด ค่อยๆ จา กัน

 

เพราะว่าทะเลาะกันทีไร คงเป็นฉันที่ไม่สบายใจทุกที

 

และปีนี้ฉันคงได้ยินเสียงของเธอในเช้าวันแห่งความรักเหมือนเช่นทุกปี

 

 

 

 

 

 

สุขสันต์วันเกิดค่ะ แม่

 

 

หนังที่ดู

 

Boy’s Love ไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากจะเขียนเรื่องนี้ อาจจะเพราะ Scream หนังแนวนี้อยู่ก็เป็นได้

แต่ก็นะ ไม่ค่อยดูหนังไทยแนวนี้สักเท่าไหร่ ส่วนมากจะดูของญี่ปุ่น ไม่ก็ของฝั่งตะวันตกไปเลย

เคยรู้สึกไม่ดีกับหนังไทยที่ทำออกมาให้แนว Boy’s love สื่อออกมามันหยาบมาก
ทั้งที่ๆ หนังแนวนี้ เป็นหนังที่ละเอียดอ่อนทั้ง เนื้อเรื่อง ภาพ มุมกล้อง เพลง

องค์ประกอบหลายๆ อย่าง รักแห่งสยาม ไปดูกับเพื่อนที่บอร์ด D-Boys

เป็นหนังที่ดีนะ องค์ประกอบทุกอย่าง ทำให้ประทับใจ แม้จะไม่มากเท่าเก๋

แต่ทำให้เรารู้สึกว่า คนไทยก็ทำหนังแนวนี้ได้ ทำออกมาดีด้วย

บางฉากน้ำตาเราไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

(คงไม่มีใครสังเกตุเห็นนะ) เพลงประกอบเพราะมาก ปกติไม่ค่อยฟังเพลงไทย

ยกเว้นไอ้น้องหมู น้องที่ทำงานเปิดเท่านั้น เพลงประกอบหนังเรื่องนี้ทำให้เรา

หันกลับมาฟังเพลงไทย (เฉพาะเพลงประกอบหนังเรื่องนี้นะ)

อยากจะขอบคุณทีมงานทุกท่าน ที่รังสรรค์หนังเรื่องนี้ขึ้นมา

 

การเดินทาง

 

การก้าวย่างแต่ละก้าวต่อจากนี้จะเป็นอย่างไรกันนะ

การทำงานวันแรกของปี ก็รับรู้เรื่องหลาย ๆ อย่าง บางอยาก็เกิดความสงสัย

บางอย่างก็ไม่เข้าใจ ความรู้สึกสนุกในการทำงานลดลงนิดหน่อย

ไม่มากหรอก นิดหน่อย เพราะเสียความรู้สึกแทนพี่ Engineer คนหนึ่งเท่านั้นเอง

แต่ก็นะคงอีกไม่นานหรอก พี่เขาคงลาออกแล้ว

สำหรับเราจะทำได้อีกนานแค่ใหนยังไม่รู้เลย

วิถีทางของแต่ละคนเปลี่ยนแปลงไปในทางใหนกันแน่นะ

 

 

ความสุข

 

ระยะเวลา 1 ปี กับการได้กลับบ้าน เจอหน้าพ่อ แม่ น้องสาว หลานสาว
เป็นอะไรที่มีความสุขมาก 10 วันกับความสุขที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
มารู้ตัวอีกทีก็อยู่ในห้องเดิม ๆ เจอวัฎจักรของชีวิตแบเดิม ๆ

เหมือนตื่นขึ้นมาจากฝัน แต่เป็นฝันดี แทบจะไม่อยากจะตื่น

 

 

ความรัก

 

มีไว้ให้ครอบครัวแค่นั้น ไม่ได้เผื่อไว้ให้ใคร (บางคนอาจจะเรียกว่าคู่ครอง)

บางทีก็อยากจะรักใครสักคนเหมือนกันนะ แต่หนทางยังคงอีกยาวไกล

เหมือนกับว่าไม่มีหัวใจไว้รักใคร ยังสนุกกับการอยู่คนดียว

ยังไม่พร้อมที่จะดูแลใคร เพราะตัวเองยังเอาตัวไม่รอด

 

ความชอบ

 

อืม...... หลายอย่างนะ แต่อยากจะเขียนถึงคนที่แอบชอบ

ผู้หญิงคนนั้น คนเดิม ที่แอบมองมาตั้งแต่ต้นปีที่แล้ว

ปัจจุบันเธอก็ยังเป็นที่สนใจของเราตลอด อยากถ่ายรูปมาจัง

แต่กลัวว่ามีคนเห็นรูปแล้วเอาไปบอกเธอเราคงเป็นพวกโรคจิตมั้ง

วันนี้ก็เจอ เจอตอนที่กำลังรั่วด้วย เห็นเธอแอบหัวเราะ

แถมพี่เอกดันแซวเราซะอีก “หัวใจอย่าเต้นออกมาข้างนอกนะมรึง”

อย่าให้เธอรู้นะว่าเราแอบมอง กลัวเธอรับไม่ได้

ขอได้แค่มองอย่างนี้ จนกว่า เราหรือเธอ จะไม่ได้ทำงานตึกนี้หละกัน

 

ความคาดหวัง

 

เคยหวังอะไรไว้ไหม .............

เคยสิ บางทีก็สมหวัง บางทีก็ไม่ แล้วแต่กรณี

หวังไว้แค่ว่า เนื้องอกที่กระดูกซี่โครงด้านขวาจะไม่เป็นเนิ้อร้าย

อาการบวม สารพัดบวม จะลดลง (จะได้ผอม ๆ สักที)

จะทำทุกวันให้มีค่า เพราะไม่รู้ว่าชีวินี้จะอยู่ได้อีกนานเท่าไหร่

 

 

 

 

ถ้าจะสูญเสียทุกอย่าง ขอสูญเสียความหวังเป็นสิ่งสุดท้าย

 

 

 

 Ueda Tatsuya

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เกิดอารมณ์พาลชาวบ้านไปทั่ว อย่ามายุ่งนะคับ รับรองโดนลูกหลงแน่

อารมณ์ยิ่งไม่ปกติอยู่ด้วยช่วงนี้ ขอเวลาปรับอารมณ์สัก 1-2 อาทิตย์ ง่ายๆ จนถึงปีใหม่โน้นหละ

ไม่ก็คงหลังปัใหม่ มีเหตุการณ์หลายๆ เหตุการณ์ที่มันมากระทบจิตใจอันอ่อนไหว

หลายการกระทำ หลายเรื่องราว หลายคำพูด ที่กระทบใจโดยที่คน(หลายคน)ทำไม่รู้หรอก

บางเรื่องมันก็เก็บกดมาป็นปีๆ แล้ว แต่ไม่ได้ใส่ใจกับมันนัก

ยกเว้นช่วงเดือน Nov - Dec ของทุกกปีเท่านั้นหละค่ะ มันจะเก็บมาเป็นอารมณ์หงุดหงิดปกติของมันอยู่แล้ว

ปล่อยให้มันอยู่คนเดียว ทบทวนอะไรหลายๆ อย่างสักพักเดี๋ยวมันก็หาย

แล้วอย่าพยายามให้มันเป็นแบบนี้ แบบนั้นเลยนะคับ กลัวมันจะระเบิดออกมา

ถ้าทนไม่ไหวระเบิดออกมา ก็ไม่รับรองความปลอดภัยของตัวมันเองเหมือนกันหละ

เพราะเคยระเบิดมาครั้ง มันเกือบตายมาแล้ว และขอบอกทุกท่านที่เข้ามาอ่านว่า  มันเป็นของมันอย่างนี้มานานแล้ว

ไม่ต้องเป็นห่วงนะคับ ปล่อยมันไป แค่ช่วงนี้เท่านั้น

ถ้าผ่านช่วงนี้ไป มันจะกลับมาเป็น ไอ้นัท ไอ้ซีเกม ไอ้ติ๊ก ไอ้แม่หญิง คนต๊อง บ้า ๆ เหมือนเดิม

ขอสัญญาว่าครั้งนี้ มันไม่ทำอะไรบ้า ๆ ท้าความตาย เหมือนเดิม

 

 

 

 

ขอบคุณทุกความห่วงใย นะคับ ขอบคุณจากใจจริง 

 

 

กลับมา Up date เล็กน้อย หลังจากที่หายไปนานกับลูกสาว และ หนุ่มๆ ในสังกัด
กลับมาคราวนี้ก็เพราะลูกสาว (ลูกชายคนสวย) ทั้ง 2 คน เล่นหนังด้วยกัน

Takumi-kun Series
And Whispering in the Spring Breeze

สร้างจากการ์ตูนเรื่อง Takumi-kun Series อยากรู้รายละเอียดไปหาดูเองนะจ๊ะ ไม่ก็หลังไมค์ กับนัทได้

..เทรลเลอร์..เรื่องนี้ออกมาแล้ว และอยู่ในมือนัทตั้งแต่ อาทิตย์ก่อน

โดนใหม ดูตอนแรก ขอบอกว่า โดนอย่างแรง ตัวละคร ฉาก ทุกอย่าง โดน แต่ขอย้ำว่า ดู 2 รอบเท่านั้นนะ

อยากจะร้องออกมา แต่ร้องไม่ได้เพราะผู้ชายเต็มห้อง (ห้องทำงานนะ มีผู้หญิงคนเดียวทั้งแผนก)

ดูรอบที่ 3 สายตามันเริ่มจะจับผิดคนแสดงแระ(สายตามันหาเรื่องจริงๆ)

ว่าด้วยเรื่อง แรก นักแสดงนำ Yanagishita Tomo (ลูกสาวคนที่ 2) Katou Keisuke พระเอก ดูๆ ไปฉากที่เล่นด้วยกันทำไมแสดงกันแข็งแบบนั้น
ไม่ธรรมชาติเลย มัน  Fake มากกก แต่พอไม่ได้เข้าฉากด้วยกันไง ดูแสดงเป็นธรรมชาติมาก ยิ่งเฉพาะฉากก.... เอ่อ...
ฉาก (หลังไมค์หละกันถ้าใครอยากรู้) มันไม่เนียน อาจจะเพราะครั้งแรกเลยเกร็งทั้งคู่ก็ได้ (ครั้งแรกคืออะไรวะค่ะ: P) แต่นะ หนังญี่ปุ่นไม่น่าให้รอดออกมาได้

ว่าด้วยเรื่องที่ 2 Aiba Hiroki (ลูกสาวคนแรก) ในเทรลเลอร์ หนูไอจัง เรียกว่าโพล่ออกมา เกือบท้ายเรื่อง แต่เป็นการปรากฏโฉมที่เรียกได้ว่าขโมยซีนสุด ๆๆ
ประมาณว่า ออกมาไม่ถึง 10 วิ ตัวเอก ทั้ง 2 คน ตายและดับสนิท (เหอะๆ ลูกสาวฉานสามารถ) บอกตามตรงในเรื่องนี้ไม่มีใครดับรัศมีความงามของไอจังได้
ว่าด้วย บุคลิก การแต่งตัว แสง มุมกล้อง ทุกอย่าง ช่างส่งเสริมให้ไอจังเด่น ขอย้ำเด่นจริงๆๆ จนรู้สึกว่า เรื่องทั้งเรื่องมีไอจังเด่นจริง
หรือตั้งใจทำให้เด่นคนเดียวไม่รู้ (ไม่ได้ Spoil ใครนะแต่มันรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ) แล้วที่ฉานดูมา นาทีกว่าๆ นั้นอะไรเนี้ย  
(ว่าด้วยเรื่องการตลาด เรื่องนี้อาจจะขายไอจัง เพราะแฟนคลับไอจังคนเดียวอาจจะมากว่า นักแสดงทั้งเรื่องก็ได้นะ )

ว่าด้วยเรื่องที่ 3 ก็เป็นเรื่องลูกสาวคนแรกอีกนั้นหละ ในเรื่องจะแสดงเป็นนักไวโอลีน แต่ไงลูกสาวตรู (หยาบนิดหน่อย)
ถือไวโอลีนแบบนั้นวะค่ะ(ถือเหมือนจะเอาไวโอลีนไปฟาดหัวใครนั้นหละ) เวลาเล่น ทำไมวางไวโอลีนไว้ด้านหน้าแบบนั้นนน
แล้วจะเล่นยังไงกานค๊า วางแบบนั้นมันเล่นยาก โอ้ววววววว ท่านผู้กำกับปล่อยออกมาได้ไงวะค่ะ  รับไม่ได้สุด ๆ เรื่องนี้ทำให้รู้ว่าลูกสาวเรา คอสั้น
(เดินไปตื้บไอ้หนูใหม่ เพราะเป็นคนบอก)  ตรูจะเป็นลม  ได้เรียนรู้อีกอย่างว่า ลูกสาวตรูไม่เหมาะกับไวโอลีนที่สุด

 

ถามว่าจะดูเรื่องนี้ใหม ตอบอย่างมั่นใจ ดู ถึงยังไงก็จะต้องดู ตามล่ามาดูให้ได้ เพื่อสนองตัณหาของตัวเอง แค่ในเทรลเลอร์มันยังไม่สะใจ

 

Ps .เรื่อง fiction ยังไงก็ไม่ตัดใจน่าค๊ะคุงน้องใหม่ ยังไงก็จะเขียนให้ได้ แต่อาจจะนานหน่อย ม่ายมีเวลา + ต้องรื้อฟื้นความรู้ด้านภาษา
(ที่ทิ้งมานาน) ใหม่หมด ไม่ยอมแพ้หรอก

ทำไมปรับตัวอักษร ไม่ได้หว่า งง

 

 

 

 

เสียงเปียโน ดังกังวานด้วยเพลง Endless Rain ของ X- Japan แผ่วเบาในค่ำคืนนี้

ข้างนอกฝนกำลังตกโปรยปราย เสียงฟ้าร้องดังเป็นระยะๆ

ตัวฉันกำลังนั่งทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาในชีวิต อย่างเงียบๆ

มองดูนาฬิกาแล้ว เที่ยงคืนกว่าแล้วสิ ในตึกเงียบนานแล้ว

คงมีแต่ฉันที่นั่งที่ยังคงนอนไม่หลับ นานแล้วสินะ ที่ร่างกายเริ่มเปลี่ยนแปลงเวลาพักผ่อน

จากที่เคยนอนตอนกลางคืนเหมือนคนอื่น กลับตอนนี้จะง่วงช่วงกลางวัน

นานแล้วสินะ ที่ได้แต่นั่งคิดอะไรเงียบๆ ไม่ได้เขียนอะไรเรื่อยเปื่อยแบบนี้ นานแล้วสิ

ตอนเรียนมัธยม เราก็ชอบที่จะเขียนเรื่องราวต่างๆ ไว้มากมายเหมือนกัน

เพื่อนบางคนเคยพูดเสมอว่า เรานี่ชอบเขียนแต่เรื่องเศร้าๆ จัง 

วันนี้อาจจะเพราะเสียงเพลง สายฝน และคนเหงาๆ คนหนึ่ง

นั่งคิดถึงเวลาที่ผ่านไปในแต่ละวัน เลยนั่งระบายๆ สิ่งที่ผ่านมาผ่านตัวอักษร

มันคงเป็นการเขียนไปเรื่อยเปื่อยมากกว่าที่จะเขียนให้เป็นเรื่องราว

เสียงเพลงบทใหม่เริ่มต้นขึ้น Say Anything เมื่อไหร่ นะที่เริ่มรู้สึกตัว

บางทีอยากจะพูดอะไรกับใครสักคน แต่ไม่อาจจะจะพูดได้

เมื่อไหร่นะ แค่จะเอ่ย ปาก แล้วคำพูดนั้นก็จะกลืนหายกับสายลม

ตั้งแต่เมื่อไหร่จะ ที่ตัวเราเริ่มที่จะมีโลกส่วนตัวมากขึ้น มากขึ้น

เริ่มคุยกับตัวเองมากขึ้น ..............และในตอนนี้ ร่างกายเริ่มที่ไม่ไหว

อยากเอนกายพักผ่อน แล้วนะ ฝนข้างนอกยังตกต่อไปเรื่อยๆ

และคงตกถึงเช้า คืนนี้ ฉันคงหลับฝัน ไต้ผ้าห่มอุ่นอีกคืน 

 

 ช่วงนี้ กำลังคิดว่า ชีวิตแต่ละวันช่างน่าเบื่อเหลือเกิน
ตื่นเช้าไปทำงาน เลิกงานกลับห้องดูการ์ตูน ดูเสร็จก็นอน
ตื่นตอนเช้าไปทำงาน เป็นแบบนี้ เริ่มจะรู้สึกเบื่อ ๆ แล้ว
กับคนที่ทำงานบางคนเหมือนกัน มีปัญหาอะไรก็โบ้ยมาให้ซะหมด
ไม่รู้จักแก้ปัญหาเองมั้งเลยเหรอไง แต่นะ โบ้ยมาให้เรากะโบ้ยคืนให้เขา
เพราะเรื่องมันงานมันอยู่ที่ Process ของเขาแล้วนิน่า
มันจบ Process เราแล้ว จะมาให้เราตอบคำถามของแผนกอื่นได้ไง
แล้วก็นะ ทำไมชอบว่าตอบเขาจังเลยว่า ยังไม่ได้รับเอกสารจากเรา
เฮ้อ ฉานหละกลุ้ม ทั้งๆ ที่เอกสารอยู่กับเขาตั้งแต่ต้นเดือน กลุ้มเจง ๆๆ
อีกเรื่องก็ ก็ปัญหาต๊อง ๆ กับหน้าไซท์งานบางไซท์ ที่เรียกว่า ไม่รับผิดชอบก็ได้มั้ง
เวลาส่งใบเสนราคาอะไรไปให้เนี้ย คุณท่านจะไม่เก็บอะไรไว้เลยเหรอไง
พอมี PR ซื้อของที่ไหน ก็เอาหละบอกจัดซื้อ มาเอากับนัทนะ ตรูจะรู้มะเนี้ย
ว่าทางหน้างานตกลงอะไรไว้กับทาง Suppliers ใบเสนอราคาบางทีมี 4-5 ใบ
และก็นะ เป็นอยู่ไซท์เดียวเนี้ย ทีไซท์อื่น ไอ้เราก็ส่งให้เหมือนกัน ทำไมไซท์อื่นได้
แต่ไซท์นี้ไม่ได้ เฮ้ออ ตรูหละกลุ้ม

แต่ถึงจะมีเรื่อง งี่เง่ามาให้รกสมอง แต่มันก็ยังมีเรื่องดีๆ มาชดเชยเสมอหละน่า
ทุก ๆ วันก่อนไปทำงาน เราจะมานั่งรอเพื่อน ที่ใต้หอ แต่ละวันได้เห็นชีวิตคนที่หอ
ก่อนเวลาไปทำงานแล้วก็รู้สึกดี เพราะตอนทำงานอยู่ที่ชลบุรี ไม่ค่อยได้เห็นหรอก
ต้องออกจากหอ ตั้งแต่ 6 โมงครึ่ง กับงานที่วุ่นวายทุกวัน แต่วันนี้คิดได้แล้วว่า
บางที ชีวิตเราปล่อยเวลาว่างๆ นั่งมองสิ่งรอบตัวบ้างก็ดี  ตอนเช้านั่งเล่นกะน้องพลอย
น้องน่ารัก ๆ วัย 7 เดือน นั่งมองน้องวิว วิ่งเล่นตอนเช้า ๆ มองป้าร้านขายหมูปิ้งนั่งเมาร์กะลูกค้า
ดูพี่ที่พักหอเดียวกัน ป้อนข้าวลูกชาย แสนซน ทั้ง 2 ก่อนไปโรงเรียน
มีเรื่องประทับใจมากที่สุดคงจะเป็นเรื่องของ ผู้หญิงที่นั่งรถวิวแชร์ พักอยู่บนชั้นบนของหอ
ทุกเช้าวันทำงาน จะเห็นผู้หญิงคนนี้ ลงมารอรถ ที่ใต้หอด้วยหน้าตาและรอยยิ้มที่สดใส
พร้อมๆ กับผู้ชายที่เราคิดว่าเป็นแฟนกัน เพื่อจะไปทำงานพร้อมกัน ดูแล้วทั้งสองคนคงจะรักกันมาก
และเช้าวันนี้ (20/07/2550) ก็เช่นกัน ขณะที่เรากำลังมองดูเหตุการณ์แต่ละอย่างกำลังผ่านไปตรงหน้า
ทั้งสองคนก็ออกจาหอรอรถเหมือนเดิม แต่ที่ผิดไปจากทุกวันคือ วันนี้ เราได้เห็นว่าแขนขวาของผู้ชายลีบ
เหมือนจะใช้การไม่ได้ ทั้งๆ ที่ตอนแรกคิดว่า ผู้ชายคงเป็นปกติเหมือนคนธรรมดาทั่วไป
จากสิ่งที่เห็นในเช้านี้ ทำให้เรารู้สึกว่า สองคนนี้คงรักกันมาก ๆ เลยสินะ คงดูแลกันและกันมาตลอด
ไม่อย่างนั้น ทั้งสองคนคงไม่มีหน้าตาที่สดใส ทุก ๆ เช้าอย่างนี้หรอก
การที่มองคนที่มีความรักอย่างแท้จริงนี้มัน มีความสุขนะ ยังคิดเลยนะว่า
ตัวเราจะมีความรักที่สวยงามแบบนี้บ้างใหม

 เอ๊ะ ๆ อย่าคิดว่าจะเป็นบ้านะ