เสียงเปียโน ดังกังวานด้วยเพลง Endless Rain ของ X- Japan แผ่วเบาในค่ำคืนนี้

ข้างนอกฝนกำลังตกโปรยปราย เสียงฟ้าร้องดังเป็นระยะๆ

ตัวฉันกำลังนั่งทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาในชีวิต อย่างเงียบๆ

มองดูนาฬิกาแล้ว เที่ยงคืนกว่าแล้วสิ ในตึกเงียบนานแล้ว

คงมีแต่ฉันที่นั่งที่ยังคงนอนไม่หลับ นานแล้วสินะ ที่ร่างกายเริ่มเปลี่ยนแปลงเวลาพักผ่อน

จากที่เคยนอนตอนกลางคืนเหมือนคนอื่น กลับตอนนี้จะง่วงช่วงกลางวัน

นานแล้วสินะ ที่ได้แต่นั่งคิดอะไรเงียบๆ ไม่ได้เขียนอะไรเรื่อยเปื่อยแบบนี้ นานแล้วสิ

ตอนเรียนมัธยม เราก็ชอบที่จะเขียนเรื่องราวต่างๆ ไว้มากมายเหมือนกัน

เพื่อนบางคนเคยพูดเสมอว่า เรานี่ชอบเขียนแต่เรื่องเศร้าๆ จัง 

วันนี้อาจจะเพราะเสียงเพลง สายฝน และคนเหงาๆ คนหนึ่ง

นั่งคิดถึงเวลาที่ผ่านไปในแต่ละวัน เลยนั่งระบายๆ สิ่งที่ผ่านมาผ่านตัวอักษร

มันคงเป็นการเขียนไปเรื่อยเปื่อยมากกว่าที่จะเขียนให้เป็นเรื่องราว

เสียงเพลงบทใหม่เริ่มต้นขึ้น Say Anything เมื่อไหร่ นะที่เริ่มรู้สึกตัว

บางทีอยากจะพูดอะไรกับใครสักคน แต่ไม่อาจจะจะพูดได้

เมื่อไหร่นะ แค่จะเอ่ย ปาก แล้วคำพูดนั้นก็จะกลืนหายกับสายลม

ตั้งแต่เมื่อไหร่จะ ที่ตัวเราเริ่มที่จะมีโลกส่วนตัวมากขึ้น มากขึ้น

เริ่มคุยกับตัวเองมากขึ้น ..............และในตอนนี้ ร่างกายเริ่มที่ไม่ไหว

อยากเอนกายพักผ่อน แล้วนะ ฝนข้างนอกยังตกต่อไปเรื่อยๆ

และคงตกถึงเช้า คืนนี้ ฉันคงหลับฝัน ไต้ผ้าห่มอุ่นอีกคืน