ในตอนเช้าแต่ละวันรู้สึกว่าตัวเองตื่นสาย มากขึ้นเรื่อยๆ
จากปีที่แล้ว ต้องตื่นตั้งแต่ตี 5 มา แว๊ปมาตอนนี้
ฉานตื่น 6 โมงครึ่ง บางวันขี้เกียจ ก็เล่นตื่น โน้น 7 โมง
มันจะอะไรกันนักหนาหว่า แต่ก็อย่างไรก็ตาม
ฉานก็มาทำงานก่อน 8 โมง อยู่ดี (7.50 น.) โฮ๊ะ ๆๆ
ตอนนี้ชีวิตแต่ละวันก็ยังคงเหมือนเดิม เรียบง่าย
จนนึกถึงแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
บางวันชีวิตผ่านไปเรื่อยเปี่อย เหมือนแม่น้ำที่ไหลเรื่อยๆ
ม่ายมีแก่ง ไม่มีแอ่งที่จะมาทำให้มันไหลเชียวเลยสักนิด
ชีวิตที่ขาดสีสัน ดีหน่อย บางวันลุงพีพี่ พาเดินเล่นแถวสะพานพุทธ
หรือไม่ก็นั่งรถเมล์เล่น (สาย 3 นั่งจากหอ ไปหมอชิต และนั่งย้อนกลับมา)
ฉานนี่บ้าหรือเปล่า แต่ไม่ได้ทำบ่อยๆ หรอกนะ การนั่งรถเมล์เล่นเนี้ย
นอกจากวันใหนที่รู้สึกเซ็งสุด ๆ เท่านั้นหละ
เรื่องงานก็เรื่อยๆ เฉี่อยๆ เหมือนเดิม เดือนหน้าคงมีอะไรเปลี่ยนแปลงเยอะ
คงทำงานเยอะขึ้น วุ่นวายขึ้น อาจจะทะเลาะกับลูกพี่มากขึ้น (ปัจจุบันก็ทะเลาะ)
เพื่อกระชับความสัมพันธ์ (โฮ๊ะ ๆๆๆ)
การ์ตูนก็ยังดูเหมือนเดิม แต่จะติดเล่น Free Call มากกว่า ไม่รู้นะ เล่นเกมนี้
ไม่เคยเบื่อเลย เล่นได้เรื่อยๆ แต่บางเกม เล่นแป๊บเดียวก็เบื่อแล้ว
เพื่อนบางคน มานก็บ่นๆ ให้ จะดูการ์ตูนไปทำไม โตจนป่านนี้แล้ว
มันก็เป็นงานอดิเรกของแต่ละคน ม่ายยย ต้องมาว่ากันด้วยหว่า
ทีมันยังบ้าละคร บ้าดารา ยังไม่ว่ามันเลยสักคำ (บ้า บอ พอๆ กันนั้นหละ)
จะให้ไปบ้าดารา บ้าละคร กับมันคงไม่ไหว เบื่อตัวอิจฉา ที่วันๆ ไม่ทำอะไร
นอกจากออกมาร้องกรี๊ดดดดด แย่งผู้ชายกัน อย่างว่านะ ความชอบแต่ละคนไม่เหมือนกัน
ฝนกำลังจะตกแล้ว บรรยากาศที่แสนจะน่านอน เป็นห่วงผ้าที่ตากไว้หลังห้องนิดหน่อย
แต่ก็ช่างมันเถอะ เดี่ยวเอาไปซักใหม่ก็ได้ นอนดูสายฝนที่โปรยปรายลงมาจากฟ้า
พรุ่งนี้และวันต่อๆ ไป ชีวิตฉันจะเป็นอย่างไรบ้างนะ

มองฟ้าวันนี้สดใสกว่าเมื่อวาน(ทั้งๆที่มันฝนตก ฟ้าหม่น)
แต่ถึงอย่างไร นัทจังก็ยังบ้าๆ บอๆ และเอ๋อ เหมือนเดิม ^ ^V