Nattarika's profile♬ ♪ ♩ ♭♫ แม่หญิง♬ ♪ ♩ ♭♫PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    July 31

    .......สักวัน ฉันจะเข้มแข็ง .......

    ตอนนี้กำลังรู้สึกถึงอารายเบื่อ เบื่อซะจนไม่อยากทำอะไร
    มันคงอิ่มตัวกับทุก ๆ เรื่องทั้งเกมส์ ทั้งเนท อยากออกไปเที่ยวข้างนอกจัง
    แต่มันก็ไม่มีเพื่อนไป แจ่มก็อยู่กับตาหนึ่ง พี่นงก็อยู่กับพัฒน์
    อุ๋ยจังก็อยู่ตั้ง กทม . เพื่อนติ๊กก็อยู่ตั้งขอนแก่น
    แล้ววันหยุดฉันก็ไม่รู้จะไปอยู่ใหนเหมือนกัน
    เลยต้องอยู่แต่ในหัองสี่เหลียมเล็กๆ กะคอม 1 เครื่อง
    เข้าเล่นเกมส์ก็มะรู้จะทำไร อัพเหรอก็เบื่อ ทำแร
    ก็ไม่รู้จะทำไปทำไมเหมือนกัน รบก็ไม่ค่อยรบ
    ไม่รู้สินะ อะไร ๆ ช่วงนี้เห็นแล้วก็รู้สึกเบื่อ ทั้งงานที่ทำ
    ชีวิตประจำวัน หางานไหม่ดีไหม ถามตัวเองรอบแล้วรอบเล่า
    แต่ถ้าได้งานไหม่แล้วมันกลับมาเป็นสภาพนี้อีกหละ จะทำไง
    หาไหม่ต่อไปเรื่อยๆ เหรอ แล้วมันก็ทำให้คิดถึงตอนเรียน
    เพื่อนเยอะ ไปใหนไปกัน เฮใหน เฮนั้น เรื่องตังมะต้องคิด
    ทำงานพิเศษระหว่างเรียนยังได้เยอะกว่าทำงานประจำอีก
    แต่ตอนนี้ จะทำอะไรแต่ละทีต้องคอยดูตังในกระเป๋าเรื่อยเลย
     
    และรู้สึกจะติดพี่นัท (ยุ้ย) มาก ๆ แต่ก็ไม่กล้ารบกวนพี่เค้า
    ถ้าจะไปปรึกษาพี่พี มันก็ด่าเราก่อนที่เราจะพูดไร
    เลยคิดไม่ปรึกษา แระ แก้ปัญหาเองดีกว่า
    ดีกว่าที่จะไปฟังคนด่าก่อนที่เราจะเล่าเรื่อง
    มันเหมือนเราทำผิดไปซะทุกอย่าง 
    แล้วมันก็จะทำให้เราคิดว่ากูเนี้ยไม่เคยทำอะไรดีๆบางเลยรึไง
    แมร่งจะอ้าปากมันก็ด่ามาแระ
    แต่รู้ว่า เป็นห่วง แต่บางทีน้องสาวคนนี้แค่อยากจะเล่าอะไรให้ใครสักคนฟัง
    คุณแค่ฟัง ไม่ต้องพูดไรก็ได้
     
    อึดอัดวะ อยากไปปลดปล่อยอารมณ์ที่ใหนสักแห่งจริงๆ
    และตอนนี้มันก็ยังอยากร้องให้แต่น้ำตามันดันไม่ออก
    แล้วเราจะมีความรู้สึกนี้ไปนานแค่ใหน นะ
     
    อยากกลับไปเป็นนัทคนเดิม คนที่เล่น กิน นอน อ่านหนังสือ เล่นเกมส์
    อยากมีความสุขเหมือนเดิมจัง
     
    แต่ตอนนี้ได้แต่บอกตัวเองว่า อดทนไว้ เข้มแข็ง สู้ไว้นะนัท
    มันจะต้องดีกว่านี้ ทำอะไรด้วยตัวเองมาตั้งแต่เด็กแล้ว
    แก้ปัญหาเองมาเยอะแล้ว ทำไมเรื่องแค่นี้จะสู้ต่อไปไม่ได้
    ยังมีอะไรที่เราต้องเจออีกเยอะ เป็นกำลังใจให้ตัวเองดีที่สุด
     
    .......สักวัน ฉันจะเข้มแข็ง .......
    July 09

    แล้วทำไม..หัวใจถึงเอียงซ้าย

     

    Create By Nat
    Microsoft Office Excel
    (ที่ทำงานมะมี Photo Shop)

    July 02

    Eyes on me

    ไม่เคยมีคนเห็นใจ ดวงฤทัยเศร้าอับเฉา
    ทามกลางสายลมเหน็บหนาว คนที่เราคอยด้วยใจ
    หวงหาอาทรวอนให้
    จิตมุ่งหมายด้วยใจซื่อตรงเสมอ
    ค่ำคืนได้แต่ฝัน ทุกวันคอยเก้อ
    อยากจะเจอเสมอเหมือนแคย
     
    ลำธารน้ำตาไหลริน ลงพื้นดินไม่จางหาย
    อยากเก็บน้ำตาที่ไหล แสนเสียดายใจระอา
    อยากร้อง ให้ก้องทั่วโลกา บอกดินฟ้า ช่วยมารับห้วงหัวใจ
    อยู่คอยเก็บภาพเอาไว้  ฟ้าดินสลายยังมั่น
     
    ** อยากบอกให้รู้ดวงใจ อกตรมหมองไหม้ เดียวดาย
    หัวใจปวดร้าวเพียงใด ขาดคนชิดใกล้ดูแล
    บาดแผลที่เจ็บช้ำมานาน และนานเกินจะหายดี
    ขอวอน จงย้อนกลับหวนมา ใจห่วงหาแม้กาลเวลา จะแสนนาน
     
    ฝากลมช่วยพาพัดไป นำหัวใจข้าส่งหา
    ฝากดาวแววววบนฟ้า ในไม่นานคงพบกัน
    ให้สองใจเรานั้นคงมั่น ดั่งที่ฝันร่วมกันเป็นดั่งสัญญา
    ให้สมดังปราถนา เหมือนเดือนคู่ฟ้า ลาวัล
     
     
     
     
     
     
    ปล.1.  ลืมบอกไปว่ามันเป็นเพลง Eyes on me เวอร์ชั้นภาษาลาว นี้แปลไทยแล้วนะ
    อ่านไปคิดถึงทำนองเพลง Eyes on me ไปหละกัน มันจะได้อารมณ์หน่อย
    ปล. 2. ไอ้เพ่พี่ ไอ้พี่บ้า
    July 01

    Lost time...


    Nobody will sympathize a person
    who constantly lets chances pass by
    without making any efforts to salvage them.
    We normally don't realize how important our loved
    and close ones are until they leave us,
    and then we start regretting, which results in misery.
    Lost time is NEVER gained again.


    ทุกวันนี้เคยถามตัวเองมั้ยคะว่า เรากำลังทำร้ายใครอยู่บ้างหรือเปล่า..
    เราลืมคนที่เราไม่สมควรจะลืมบ้างหรือไม่..
    คนใกล้ตัว...คนสำคัญที่เรามักจะให้ความสำคัญเป็นอันดับรองๆลงไป...
    เพราะถือว่ายังไงเขาก็ยังคงอยู่ตรงนั้น เขาจะไม่มีวันไปไหน...
    เหตุเพราะใจที่ยึดติดแน่นว่า...เขาคือคนของเรา เขาคือสมบัติของเรา..
    ที่ไม่มีใครจะเอาไปได้...เขาคือของตาย..ทั้งๆที่ยังมีชีวิตอยู่..

    แล้วถ้าวันหนึ่ง...ของที่ว่าเป็นของเราแน่ๆ..ได้เดินจากเราไป..
    เราจะรู้สึกยังไง..ร้องไห้ ฟูมฟาย เริ่มต้นตั้งคำถาม พร้อมหาเหตุผลว่า ทำไม?
    ทำไม..เขาเลิกรักเราแล้วหรือ...โดยที่เราลืมถามตัวเองไปอีกหนึ่งคำถามว่า..
    ตอนที่เขาอยู่..เรารักเขาบ้างหรือเปล่า....ใส่ใจเขาบ้างหรือเปล่า..
    เป็นการสมควรมั้ย..ที่จะเสียใจเมื่อเขาเดินจากเราไป..

    แล้วถ้าวันหนึ่ง..ของตายนั้น..ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว
    เขาจากไปจริงๆ พร้อมกับลมหายใจ ไปอย่างไม่มีวันกลับ
    เราจะทำอย่างไร..แน่นอนว่า ความรู้สึกมากมายผุดขึ้นในใจ..
    ทำไมจากไปเร็วนัก..ยังมีอีกตั้งหลายอย่างที่ยังไม่ได้ทำให้กันเลย..
    โดยที่ลืมถามตัวเองไปหนึ่งคำถามเช่นกันว่า..ตอนที่เขาอยู่ เราดูแลเขาดีหรือเปล่า...
    เราได้ทำสิ่งที่ดีกับเขาทุกวันหรือไม่..
    แล้วสมควรมั้ยที่เราจะเริ่มต้นร่ำไห้ เสียใจ...


    ของตายที่ยังมีลมหายใจแล้วเดินจากไปนั้น..
    ยังพอมี เวลา โอกาส ให้เราได้แก้ตัว..

    ส่วนของตายที่จากไปพร้อมกับลมหายใจ..
    บางครั้ง..เราไม่มีโอกาสแม้กระทั่งจะเอ่ยคำร่ำลา..
    ไม่มีแม้เวลาให้เราแก้ตัว...

    วันนี้...เราได้ทำดีที่สุดต่อคนรอบข้างแล้วหรือยัง ถ้าคิดว่า ดีแล้ว..ก็ไม่ต้องเสียใจ
    ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น..แต่ถ้ายัง...เริ่มวันนี้ ตอนนี้..ก็ยังไม่สายไปมั้งคะ.