ลมหนาว

……….

ถ้ามีใครสักคนถามว่า เคยไปทะเลหน้าหนาวใหม อยากรู้จังว่า มันจะสวยแค่ใหน

ความทรงจำสีจางๆ เริ่มผ่านเข้ามาให้ห้วงความคิด

เมื่อประมาณต้นปีที่แล้ว ใครนะที่เคยให้สัญญา

ในวันเกิดเราว่า  จะพาไปเที่ยวทะเลตอนหน้าหนาวกันนะ

เพราะรู้ว่า เราอยากไปแค่ใหน ถึงแม้จะอยู่ใกล้ทะเล

แต่ไม่เคยได้ไปตอนหน้าหนาวสักที

และก่อนจะถึงวันนั้น เธอก็ได้เดินจากไป

พร้อมกับคนที่เธอเลือก และทิ้งความทรงจำสีจางไว้ในใจ

……….

กุมภาพันธ์ หัวหิน

กับพี่ชายแสนดี ทะเลหน้าหนาว พี่คงพาไฟไม่ได้นะ

ไปตอนตรุษจีนได้ม่ะ แถวบางแสน-พัทยา เบื่อแระ

ไปหัวหินกัน ตรูไม่อยากจะเห็นน้องสาวตรูร้องให้นะ

บางแสน  ก็ทำให้เราเห็นพระอาทิตย์ตกที่แสนเศร้า

หัวหิน เราจะเห็นพระอาทิตย์ยามเช้าที่สดใสได้เหมือนกัน

ทะเลไม่ได้มีที่เดียวในประเทศไทยนะ มองให้กว้างแล้วเราจะก้าวต่อไปได้

เสี้ยวหนึ่งของความคิด

ถ้าตอนเช้าเราเห็นพระอาทิตย์ขึ้นที่หัวหิน และตอนเย็นเราได้เห็น

พระอาทิตย์ตกที่บางแสน คงจะดีไม่น้อย

ถึงยังไง ทะเลหน้าหนาว มันก็ยังสวยในความทรงจำฉันเสมอ

.............

สายฝน

มีคนเคยพูดว่า เวลาฝนตกอารมณ์ของเราจะอ่อนไหวเป็นพิเศษ

จำได้ไหม เมื่อ 2 ปีที่แล้ว ใครกันนะ ที่นั่งร้องให้

เปียกปอนที่ระเบียงห้อง ยังจำได้ใหม

หยาดฝนแต่ละหยดมันเจ็บแค่ใหน

รสชาติของน้ำตาที่ไหลรินมันเป็นเช่นไร

ความทางจำสีจางผ่านม่านสายน้ำ

มองสายฝนผ่านม่ายสายตาที่แสนลางเลือน

แล้วค่อยๆ เอนกายลงกับที่นอนและหมอนอุ่น

..........

กับน้องสาว

หน้าต่างบานเล็ก ๆ คุณพี่ฟังเสียงฝนสิ

เพราะดีนะ คุณพี่ว่าเพราะใหมเหมือนเสียงเพลงเลย

เธออออ ไปเล่นน้ำฝนกันใหม เย๊น เย็น สระผมด้วยน้ำฝนผมนุ่มดีนะ

คุณพี่ๆๆ ฝนตกหนักเลย ให้คุณน้องไปรับที่ทำงานใหม

ความทางจำผ่านม่านแห่งสายน้ำอย่างไรมันก็ยังคงที่จะงดงามตลอดไป