Nattarika's profile♬ ♪ ♩ ♭♫ แม่หญิง♬ ♪ ♩ ♭♫PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    December 08

    ห่วงสุดชีวิต

    เมื่อ 3 วันก่อนเพิ่งรู้ว่าตัวเองทำให้น้องสาวต้องร้องให้
    โดยที่พี่มันไม่รู้เลยว่าทำให้น้องสาวร้องให้
    เรานี่เป็นพี่ที่แย่ ไปหรือเปล่านะ
    แต่อยากจะบอกว่า ที่พี่ทำไปทุกอย่าง พี่มีเหตุผลของพี่
    เรายังไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าเราจะเป็นอย่างไร
    พี่รู้แค่เพียงว่า เราต้องทำแต่ละวินาทีให้มีค่าที่สุด
    พี่รู้ว่าเราเป็นห่วงพี่มากแค่ใหน
     
     
    เห็นไหม พี่ไม่ได้เป็นคนที่น่าอิจฉาอย่างที่เราว่าสักหน่อย
    แค่พี่พยายามทำทุกสิ่งให้ได้ดีที่สุดเท่าที่พี่ทำได้
    เราก็รู้ว่าพี่สุขภาพไม่ค่อยดีมาตั้งแต่เด็ก
    พี่นะ ยังอิจฉาเราเลยที่เราได้ทำอะไรหลายๆ อย่าง ที่พี่ทำไม่ได้
    พี่ถึงบอกเราเสมอไงว่า อยากทำอะไรก็ทำ ทำแล้วสบายใจ
    ทำแล้วไม่ให้ครอบครัวเดือดร้อน ตัดสินใจอะไรแล้วเราต้อง
    ยอมรับการตัดสินใจของตัวเองและเคารพการตัดสินใจของคนอื่น
    ก้าวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ  เราต้องก้าวอย่างมั่นคงนะ
    ทุกอย่างขึ้นอยู่ที่เรา
     
     
    ณ เวลานี้พี่รู้ว่าจะต้องดูแลตัวเองให้ดีที่สุด
    เพื่ออนาคตข้างหน้า พี่ เรา และครอบครัว
    ยังคงต้องมีอนาคตด้วยกันอีกยาวนาน
    พี่ยังมีสิ่งที่พี่ไม่ได้ทำตั้งหลายอย่าง
    ถ้าจะบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง แต่....
    พี่รู้ว่าเราก็ต้องคิดอยู่ดี
    เอาเป็นว่า เรามาทำทุก ๆ วันให้ดีที่สุดดีกว่านะ
    พี่เองพี่ก็จะรักษาสุขภาพให้ดีที่สุด
    เราเองก็ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำกิจกรรมที่ได้รับมอบหมายให้ดีที่สุด
    เรามามองอนาคตด้วยกันเหมือนเดิมดีกว่านะ น้องสาวพี่
     
     
    เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม พี่จะเป็นคนบอกทุกอย่างเอง
     
     
     
    December 04

    ฉันคนเก่า . . . จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

    ฉันเคย . . . ซบหน้าลงกับหมอนใบน้อย
    แล้วก็ปล่อยน้ำตา ให้รินไหล . . .
    เคยใช้เวลาเนิ่นนาน  . . . กับการเสียใจ
    ก่อนจะหยุดเพื่อถามใจ ว่า  . . . เคยได้อะไรคืนมา



    ตั้งแต่นั้น . . . ฉันก็ไม่เคยร้องไห้
    และไม่เคยอ่อนแอ ให้ใครที่เป็นปัญหา
    ฉันรู้ว่า . . . ทุกอย่างแก้ไขได้ โดยไม่ต้องใช้น้ำตา
    กับชีวิตวันข้างหน้า . . . ยังมีสิ่งดีๆ ให้ค้นหาอีกมากมาย



    วันนี้  . . . ฉันจึงเข้มแข็ง
    หัวใจที่เคยอ่อนแรง กลับแข็งแก่งขึ้นมาใหม่
    แม้สองมือจะบันทึก เรื่องราวอย่างเดียวดาย
    แต่สองเท้า ก้าวไปด้วยหัวใจทรนง . . .



    คงจะถึงเวลา แล้วซินะ
    ที่จะเช็ดน้ำตา ให้แห้งหาย
    ความเจ็บปวด  . . . ที่มีมันมากมาย
    จะเป็นเพียงฝันร้ายที่ผ่านไป . . .



    กลับเป็นฉันคนเก่า ในพรุ่งนี้ . . .
    พร้อมที่จะยืนได้อย่างดี ไม่หวั่นไหว
    หากน้ำตา . . . จะกลับมารดหัวใจ
    แต่นั่นต้องไม่ใช่เพราะ . . . ใครคนเดิม . . .