♬ ♪ ♩ ♭♫ แม่หญิง♬ ♪ ♩ ♭♫: October, 2006

October 01

เที่ยงคืนแล้วสินะ ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมยังไม่นอน ทั้งๆที่พรุ่งนี้ต้องตื่นทำงานตั้งแต่เช้า

แต่ทำอย่างไรก็นอนไม่หลับ เสียงฟ้าร้องมาแว่วๆ ตอนเช้าฝนก้คงจะตกอีกแน่ ๆ

มีใครคนหนึ่งเคยบอกว่า ทำไมนัทคิดมากจัง มีเรื่องอะไรก็เก็บเอามาคิดเรื่อยเลย

นอนไม่หลับเพราะชอบคิดมากนี่หละ

คิดมาก็จริงนะ ฉันชอบเก็บเอาเรื่องราวต่างๆ มาคิดเสมอ ทั้งๆที่บางเรื่อง

ไม่ใช่เรื่องของตัวเองเลย แต่มันเป็นนิสัยฉันไปแล้วนิน่า ทำไงได้

สารภาพตอนนี้เริ่มสับสนในชีวิต อาจจะเป็นหลายๆเรื่อง ทั้งเรื่องงาน และเรื่องส่วนตัว

เหมือนกำลังรอให้ฉันตัดสินใจอะไรสักอย่าง แต่ไม่กล้าจะตัดสินใจอะไรเลย

เดือน 11 นี้อาจจะต้องเปลี่ยนหัวหน้าไหม่ ฉันก็ยังไม่รู้เลยว่าจะทำงานเข้ากันได้ไหม

ถ้าไม่ได้ฉันก็คงจะต้องรอโบนัส แล้วต้องหางานไหม่ แต่มันก็มีเรื่องให้ห่วงอีกหละ

แจ่มก็ยังทำงานอยู่ที่เดิม เลยไม่กล้าก้าวออกไปใหน เพราะตอนมาฉันก็มีแต่แจ่ม

และตอนนี้ฉันก็มีแจ่มเป็นเพื่อนสนิทของฉันคนเดียวในตอนนี้ ทั้งแม่ฉันและแม่แจ่ม

บอกอยู่เสมออย่าทิ้งกันนะลูก ก็ใช่นัทกะแจ่มไม่ทิ้งกัน แต่แจ่มดีกว่าฉัน

เพราะแจ่มยังมีตาหนึ่ง แล้วก็หันกลับมามองตัวเอง เฮ้อออออ ฉันนี้ก็ยังไม่มีใครเหมือนเดิม

สับวนในใจไม่กล้าจะทำอะไร เศร้านะบางที

ฝนเริ่มตกลงมาแล้ว เสียงฟ้าร้องก็ดังน่ากลัวมากด้วย กลัวนะกับการที่ต้องอยู่คนเดียว

กลัวมาก ๆ กลัวกับทุก ๆสิ่ง เหงาไหมที่ต้องอยู่คนเดียว เหงานะแต่ก็เป็นบางเวลา

แต่ต่อหน้าคนอื่นฉันก็ต้องทำตัวร่าเริง สนุกสนาน แต่พอกลับเข้าห้องฉันก็เป็นแค่

ผู้หญิงอ่อนแอ คนหนึ่ง ที่หวังว่าคงมีสักวันที่จะเข้มแข็งขึ้น

Ps. เพราะอะไรยังคงคิดถึงแต่เรื่องเก่า ๆ ที่มันล่วงผ่านมานานแล้ว

เพราะอะไรยังติดอยู่ในความทรงจำเดิมๆ เพราะอะไรต้องคิดถึงเธอเรื่อยไป

เพราะอะไรถึงไม่กล้าตัดสินใจอะไรสักอย่าง ทำไม

เพราะอะไรถึงต้องทำตัวเข้มแข็งทั้งๆ ที่บางทีอยากจะร้องให้ออกมาดังๆ

เพราะ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เพราะฉันก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้สักที